اشعاری از سید همایون شاه عالمی

شوق پرّش

تا پیام عــــــــید آمد هر غمـــــــی را کم کند

حاجی پیغــــــامی برد تا هر دلی بی غم کند

میشگافد آن صفا و مروه را با پای ِ خـویش

این چنین اسماعیل ِ ما چشمه یی زمزم کــند

بگذرد از حبّ ِ فرزندش براهــــــــیم با خدا

عهد ایمان ِ خودش را یکسره محــــــکم کند

پیش ِ پای ِ یار قربان کرده آن گـــوشه جگر

او نه کاری کرده با سهـــراب گر رستم کند

با پسر آباد کــــــــــرده کعـبه را دیدی خلیل

خانه صاحبخانه را بی عشق کی محرم کـند

تا رَوی از خویش دیگر فکـر دنیا دور کـن

عشق، جــــــــــانان را برای آدمی همدم کند

محـــــــرم آن یار دانی کی ملایک گشته اند

گـــــر ملک نتواند آنرا ساغـــــــــر ِ آدم کند

بال می آرد ز شوق پرّش عــــــــرش عظیم

خاک پرّان تر شود تا شور در عـــــــالم کند

از ریا برباد داده زاهــــــــــــــد آب و آتشی

ورد لب با شور ِ دل هر بنده را اعظـــم کند

از فغان ِ وهم ِ زاهــــد غممخور بیجا مترس

دهل خالی تر شود گــــــر بیشتر دَم دَم کــند

آدمی از عـــــــــــــشق گردد با خدا نزدیکتر

حاصــــل ِ این کار نی دینار و نی درهم کند

آفــــــــــتاب عشق را تزویر همچون شام تار

بی فروغ و بی حرارت درهم و برهــــم کند

در کــــــــــرام یار بنگر از خودت نابود شو

تا خیال نقش جانان صــــــــــورتت اکرم کند

مدعی اندر خــــــــــیال خام دارد صد هوس

زلف تزویری به شانه چیست پیچ و خم کــند

گرد خود گـــــــــــشتیم اینجا یار آمد در کنار

قلــــــــب عاشق هر کناری نقش جام جم کند

غفــــلت اسباب دنیا ظلـــــــــــــمتی آرد پدید

صـــــــــــــــیقل ِ ایمان اندر آرزو ها رَم کند

آنکه بی جا وهم می آرد به دل ها از هراس

این بهـــشت عشق را از خوف جَهَــــــنَم کند

مهـــربانی های جانان هر نَفَس محسوس شد

رحمت معـــــــــــشوق بینم دیده را پُر نم کند

دیده یی یعــــقوب دیدی گشت نا بینا ز عشق

در غـــــــــــنای صبر پیشی از سَرِ حاتم کند

یوسفِ  مقــــبول اندر عـــــشق یارِ بی مثال

از نگین عــــــــــــــاشقانه برق در خـاتم کند

شهرت موسی شود در طـــور نقش جاویدان

وآندمی عیسی برآید مـــــــــردگان را دم کند

طفل ِ اسمـــــــــــــاعیل آرد تا پیام ِ عشق را

گیتی را اوراق ِ وردش  تازه و خــــــرم کند

در طواف ِ کعبه یی دل سخت کوشش میکنم

زاهد ِ این شهر بی جا برسرم مــــــــــاتم کند

از نجــــــــات نوح ذات ِ آدمی ناجــــــی نشد

تا قصــور ِ آدمش جبران از خــاتم (ص)کند

در غنای شوق جانان تا (همـــــایون) میرود

سرمه از خاک رهش بر چشم دل مرهـم کند

  سید همایون شاه عالمی

2 عقرب 1391 خورشیدی

افغانستان

 نرمی ِ گفتار

 تار نفس کوته و باریک هــــست

نیستی وهستی چه نزدیک هست

آدمی تا روی ِ قـــــــدم مــــیشود

راه نپیمــــــــوده عــــــدم میشود

شش جهتش راهزن و فـتنه سـاز

وقت چه کـــــم بوده و راه ِ دراز

نفس به بیراهی کشد هــــر دمـی

رحم نبینی و نه چــــــشم ِ نمـــی

آن یکی کفران به نعمــــــت کـند

آن یکی در فقر قــــــــناعت کـند

آن یکی در جاه و جـلالی به ناز

آن یکی در عجـز به راز و نیاز

کس سرّ و اسرار نداند چو مـــو

عقل ز عرفان همه در شســتشـو

آدمی چون نقطـــــه درین دایـره

مانده ز غوغای خِــــــرَد دلهـُره

قفل فلک باز نگـــــــردد به فکر

قلب زبان گشته ز امـــــواج ذکر

دل چو کشد چشم به انظار خـود

مـــــی نگرد آیینه پندار ِ خـــــود

طــــرح ریاضت همگی ریخـتند

گِـــرد ِ  تعــــــلق شده آمــــیخـتند

سوز زبان نیست مؤثر بکـــــــار

نیست سخن بافی کلید ِ شمــــــــار

آنچه دهد از سر احـــــــسان بوَد

آنچه رَهَد لـــــــــغزش ایمان بود

ما که ز عمریست بگفت و شنود

سوخت تن ما و بگـــــــشتیم دود

عاجزی در فطرت ما اســــــتوار

عاشقی در طـــــــــینت ما بیقرار

رحم دلی عــــادت قــــلب ِ حزین

ساده مگــــــر بیش حقیقت گـزین

مردمی خوشدل به فریب و دغل

فطرت بیچاره ی ما گــــشته حل

کم سخنی عادت لبهـــــــــــایِ ما

جام خموشیست ز صـــــهبای ما

خنده کند نرمی ِ گفـــــــــــتار ِ ما

گریه کند عجـــــــــز به پندار ما

حرف ِ یقین نیست خموشی گزین

زآنکه حـــــریفان بنموده کمــــین

حرف حقیقت چو مصــــدق شود

دانی قناعت که ز منطـــــق شود

آنـکه به مـنطـــــــق نشود روبرو

گاهی یخن پاره کند گــه گـــــــــلو

عشق و حقیقـــــت که بهم ریختی

شور و سعــــــادت همه آمـــیختی

خیز (همـــــایون) بتمنــای ِ عشق

جـــامی بکف آر ز مینــای عشق

 سید همایون شاه عالمی

15 فبروری 2013  م

گینزول – ورجنیا

ایالات متحده امریکا

غروب آفتاب

 

وای! بیدادی که بر خـــــــود کرده ایم

زنده ایم و لـــــــیک هر یک مرده ایم

سایۀ جـــــــــهل است بر مــــــا پایدار

می برد تــــــا یک یکی را زیــــر دار

آفــــــــتاب ِ علم از ما شد غـــــــروب

از شمــــــــال ِ ما گرفــــــته تا جـنوب

عالمـــــان در خاک خفتند، جاهـــــلان

بر سر قــــــــدرت مثال خـــــــسروان

دشنۀ شان تشـــــــنۀ خون ِ فقــــــــــیر

سخت قلب و سخت گوش و سخــتگیر

رهــــبران را بنگری چون راهـــــزن

در فغان از دست شان شد مــرد و زن

می نداند کــــــس بدولت راز چـــیست

می نداند کـــــور چشم ِ باز چــــــیست

کــــور چشم ار دل کند دوشن ضــمیر

بر هــــدف خوردست او را راست تیر

لیک بینا را اگـــر شد دل چو ســـــنگ

رفــت از کــف سایه هـــای نام و ننگ

بینــــش انســــان ز طـرز فـکر اوست

گل ز ریشه صاحب آن رنگ و بوست

نا خلــــــــف را راستی دشمــــــن بوَد

کو چو خار ِ شوم در گلــــــــــشن بود

این خطــــــــــــا باشد به قاتل دل نهـی

زانکه او را عـــــــقل و دل باشد تهـی

دیگران در پیش رفـــــته تیز گـــــــام

اسب ما خوابســـــــــت بنگر بی لگـام

دست افــــــــتادست ما را از عنــــان

پای بیرون از لگـــــــــــــام آمد بجان

در تعصـــــــــب سر کـــشیده پای مـا

نالۀ بشکســــــــــــته دیـــــدم نای ِ مــا

هر قـــــــــبیله گفت آری بهــــــــتریم

دیگرش گوید کجـــــــا ما  کــــمتریم

بهـــــــــــتری از قــــــوم نَبوَد پایدار

بولهَــــــــب بنگر کجـا بُد آشکــــــار

گم بشد سر مـــــنزل و مقصــود ِ ما

رخ نمود از مـــــا مگر معـبود مــــا

دیگران در علم و فـــــن گـشته قـوی

رفته ما را مادّی و هم معــــــــــنوی

چین ِ غفلت خورده از بس در جـبین

آسمــــــان خـندد بروی این زمــــین

گر خلیفـــــه بر زمین آدم خــــــورَد

پردۀ عفّــــــــــت ز انسـان مــــیدرد

خون چو ریزد مینماید خـشکــــسال

تا مـــــــــلال نیســــــــتی آرَد زوال

زآنکه فاســــق می نگــردد راهیاب

دولت ِ فــــــاسقــگرا بین در سراب

شــرم تا گـــــم شد نمــــــــــانَد آبرو

رشوه آزاد اســت خواهـــــد روبرو

پنج بار ایســــــتاده بینی در نمـــــاز

در حــرام آورده دســـــتش را دراز

تا ز رشوة گـــــشته بینم بهــره یـاب

همــــــچــو دریا آبـــرو ریزد به آب

رو سیه دســـــــتــش نگیرد از گــنه

زهــــــــــــرَه کــی دارد بیاید تا بره

دسـت تا آرونج درخون کرده رنگ

در خیــــــانت کی کند لختی درنگ

خانه ی را از حــــــــرام آراســــته

تا فغـــــــــــــان ِ بیوه زن برخاسته

دامن ِ نفـــــــــسش بهر سو گـستَرَد

پول ِ دولــــت را به جــیبش مـیبَرَد

او بخــــــالق کی شود فــرمان پذیر

در فغــــــان از دست او برنا و پیر

بخت بر گشته ولی انصــاف نیست

این دغل بازان را دل صاف نیست

صفحۀ ایمـــان گشته واژگـــــــون

نان مــــردم تر بشد در بین خــون

گرگ شد بر رمــه اینگـــه پاسدار

گوســــپندی میکُشد شام و نهـــــار

خـــــون مردم شد شراب هر دنی

تا عـــرق ریزان همه در جانکنی

تا که آن ابلیس خفــــــته در وجود

حالـــت ِ مردم همیشه در رکــــود

جاهلان بنگر به صـــدر سروری

شیطنت امروز گــــــــشته برتری

پا برهنه بنگــــــــری هر سو یتیم

بگــــذراند زندگی در ترس و بیم

با زبان ِ کوته دستـــــش شد دراز

عذر مـــــیآرَد ندارم برگ و ساز

خاک مـیبارَد سر و روی ِ فقــــیر

میکــشد آن ناله ها را در نفــــــیر

باشد آنگــه تا خدای ِ مهـــــــربان

بشـــــنود فریاد مردم یکـــــزمان

ناکـــــــسان را گم کند از بین ِ ما

مهــــر تابانَد بــــشام ِ عــــــین ما

در سخــــن آورده ام من درد ِ دل

شد صداقت پروری در آب و گل

عزلت ِ من گر چه افتاده خمـوش

تیز میدارم فضای ِفکر و هـــوش

در لبان ِ خشک من زنجیر نیست

خوش قلم دارم اگر چه تیر نیست

راست گویم تا (همایون) سر بسر

با خبر سازم هر آنکـــــو بی خبر

سید همایون شاه عالمی،  23  اکتوبر 2011 »، رِستُن / ورجنیا، ایالات متحده امریکا

 

از آنکه

 

از آنکه من به عجز بریدم رۀ حـــــــیات

از آنکه محکم اســت مرا عـزم در ثبات

از آنکه در حیا بکسی زشت نیســــــــــتم

در مزرعی عداوتی در کشت نیســــــــتم

از آنکه مهــــــربانی بوَد جزو ِ خصـــلتم

در حفـظ آبروی نگهــــــدار ِ عــــــــــزتم

از آنکه عیب هیچ کسی را نگفـــــــته ام

چرک عدو ز سینه سرآپای رُفــــــــته ام

از آنکه راز هر کسی را پرده کـــرده ام

نی یک دلی بزندگی آزرده کــــــــرده ام

از آنکه بهر خدمتی بر پا ســــــــــتاده ام

قدر نمک به دیده و مــــــــژگان نهاده ام

از آنکه احــــــترام بمـــــــــردم نموده ام

هر جای صـــاحـــــبان ِ هنر را ستوده ام

از آنکه هـــــــــر جواب بخوبی بدی بوَد

با خـــنده های گــــنده (بجانش زدی) بوَد

از آنکه پاس دوســـــــــتی را من شناختم

با دشمنانِ دوســـــــت شکـــــــیبانه تاختم

از آنکه مـــــن نشـــــــــانۀ تیرِ فلک شدم

هر باره بی قصـــــــــور بپای ِ تلک شدم

از آنکه دشمنان ره ِ خامی می کَــــــــشند

نام مرا گرفته به بدنامی می کــــــــــــشند

از آنکه من به حـــرف سخنچین نمی پرم

جنگ از برای قاصد ننگین نمـــــی خرم

از آنکه مردمان به تهمـــــت سخنکــــشند

گویی شراب تفـــــــرقه از کینه می چشند

از آنکه نا کــــسان بخود خواهی مایل اند

در اوج هر عداوتی در بغـــــض نایل اند

از آنکه پنجه های ز نامردی گــشته خون

مردم به جمع مـــــال سراپاست در جنون

از آنکه قلــــــــب من شده آیینه ای شفاف

از جادۀ حقـــــــــیقی نکردیم انحـــــــراف

از آنکه قــــلب من به زبانم یکـــــــی بوَد

هر جا پلید و پست بکـــــــــارم شکی بود

از آنکه دل بِدیده کسان را مثال خــــویش

خوردم هزار بار فــــــــریب ِ دغل همیش

من آن نه ام که پاکی به آلــــــــودگی دهم

وین آبروی قــــــیمتی در ســــــادگی دهم

بگـــــــــــذار نیش و طعنۀ نامرد سر زند

وآن آســـــــتین ِ خویش به نامردی بَر زند

تا جان در تنــــــــست بمــــــردانگی رَوَم

اندر ثبات عـــــــــــــشق به دیوانگی رَوَم

بی غیرت ار دهــان گشاید به طـــعن من

کی زر شود نهـــــــان به پیمانه ای سخن

یار است مونس من و همـــــراز جاویدان

بس فارغم ز صحبت بیکار ِ ناکــــــــسان

ما را به سنگ کم زدی خوبست ما کمـیم

در کــــــــشتزار عجز چو شبنم فقط نمیم

هستم (همایون) ازهمه الطاف و مهرِ یار

در بی کـسی ز رحمت جانان چه با وقار

سید همایون شاه عالمی، 30 دسامبر 2012 م، گینز ول – ورجنیا، ایالات متحده امریکا

برگشت قافله

قافــــــله برگــــــشت چو در ملک ما

آن خر لنگــــــــست ببین رهـــنمـــــا

آب که خـــشکــــــید بدریا و جــــوی

باز ببینـــــی همـــــه آن رنگ و بوی

آنچــــــــــــه تهِ آب نهان گــــشته بود

باز برآمــــــــــد نظــــــــــــر ما ربود

چهــــــــــره برافــــــتاد ز پشت نقاب

روز شد از کارگـــــــــــهِ آفــــــــتاب

روی برآورد و بــــــــشد آشکــــــــار

بین همگــــــی خوب و بدِ روزگــــار

هر چه لعـــــین است بدولـــــت رسید

بهــــــــر خیانت چه به خــدمت رسید

کرده به چــــــوکی بنگر تمطـــــراق

قف دهــــــــــنش کرده ز لاف و پتاق

آنچه بگفتـــــــــــــست ز تعریف خود

منحــــــرفی کرده به تحـــــریف خود

هی که منم صادق و اصــل و صــــفا

جز وطنم نیست دگـــــــــــــر مـــدعـا

رشوه نگــــــــــیرم نکــــــــنم بیسری

خــــود بنمــــــــــایید به مــــن داوری

خرج زیادســــــــت معـــــاشم کمست

لیک مرا بهــــر وطن صــــد غمست

بس که ز خود گفته و تعـــــریف کرد

بُرد بیکــــــــــباره ســـــرم را به درد

لیک بدانم که دروغـــــــــست و لاف

کرده طویل آن سخنش را گـــــــزاف

مطــــــــــلب او خــــــــورن پول یتیم

کـــــــــرده تملق همه قامـــــت دو نیم

با همــــه این حـــــــال گــــــدایی کند

رفــــــــــــــته به بازار خـــــدایی کند

مــــــــــوتر دولــت شده در زیر پاش

یک کمی خدمت بنمود کـاش کــــاش

سه و چهـــــــــارست اورا بادی گارد

پیش هر آنیک چه تفنگــــست و کارد

بر سر جاده ســـــت چه هـــارَن کنان

دسـت به گـــوش است ز پیر و جوان

بسکه تخطــــــــــــــی بکند در سرک

کــــــرده همه گـــنکس و یا هُشپرک

با دهــــن گــــــــــــنده و دشـــــنام پُر

طـــــایر نموده به سرکـــــــها چقــــر

گر کــــــــــسی ایراد بگــــــیرد بدان

مشت همـــــی خورده بگیر در دهان

مسند چــــــوپان ز گـــــــــرگان مجو

کِـــــــــرده یی انسانی ز حیوان مجـو

دادی گــــــــریبان تو آســــــــان مجو

یخــــــــه به پهـــنای گــــــریبان مجو

گــــــــه بزند مشت و گهــــــی با لگد

کیست به فــــــــــــریاد تو گاهی رسد

گــــــر خـــــود او منبعِ قـــــانون بوَد

حـــــــــالــت این ملک بگو چون بوَد

هـــــر چـــــه بگــــندید نمک میزنی

بر نمـــــــک ِ گــــنده محک میزنی؟

آنکه نداشتـــــست خـــــری دی کنون

موتری راندست به کــــــــبر و جنون

آدمی اندر نظرش مـــــوش و مــــور

در سر او نیست بجز جنگ و چـــور

نیست دگـــر کــــــــــــــابل وقت قدیم

مردم بیچــــــــاره به صد ترس و بیم

روزی شدم در بُن تکــــــــسی سـوار

صــــــــاحب تکسیست یکی مرد کـار

گفت مـــرا لحجه ای تو کابلـــــیسـت

فهم نگـــــــردید مرا گفــــته چیست؟

گفــــــتمش آری ز هـــمین کـــــــابلم

مانده بدین خــــــــــاک همه حاصــلم

رفته بودم خـــــــارج و باز آمـــــــدم

دیدم و این ملک جگر خـــــــون شدم

گفت:  دگـــــــــر لحجۀ کــــابل نماند

باغ نبینی و دگــــــــــــــر گـــل نماند

منصبِ امروز گـــــــدا مشرب اسـت

حرف گــــــــدایی بنگر بر لب اسـت

شاه و گــــــدا هر کـــه گـــــدایی کند

اکـــت کند چهــــره نمــــــــــایی کند

راست بپرســـــــی رۀ غـــیرت نماند

کــــــــــار درآن بازوی همــت نماند

فقر شکــــستاند غرور هـــمــــــــــه

سدّی زده  راه مــــرور هـــــــــــمه

هرکه بنحوی به گـــــــــدایی نشست

دســــــــت دراز است ز بالا و پست

ملـّت بیچـــــاره پراگــــــــــنده است

جای خــــــــدا بنده به پول بنده است

حــــــــرف زیادست کنم اختصـــــار

گــــــشته منم در وطـــنم شــــرمسار

ای تو که در چــــوکی ونعمت شـدی

آمــــدی مامــــــــور به خدمت شـدی

روی خـــــــــدا بین خـــیانت مـــکن

کـار بجــــز صـــــدق و دیانت مکن

مــــــال حــــــــــرام است چو باد فنا

رفته چو خاکی همـــــــگی در هـــوا

بیش مـــــــــــیازار فقــــــیران ِ مـــا

آدمـــــــــی بشمـــار تو انســــــان ما

چوب خدا نیست به شور و صــــــدا

سخـــــت زند گــــــــــر بزند بنده را

نفس بشد حاکــــــم و مُــــــــردیم مـا

سلــــــّی ز هر جانبی خــــوردیم مـا

هر چه که بر ماست ز انفاس ماست

هر چه بکـــــاری بشود سبز راست

یک کمی عاجـــــز بشو ای هموطن

کـــــــبر کجــــــــا راه تو یا راه مـن

کــــــــــبر بسی زار و زبون میکـند

آن دلکـــت خفــــــــته بخون میکـند

یک کمــــــــی خــــیرات براه خـــدا

یک کمی آرامـــــــی بصلح و صــفا

قلـب (همــــــــایون) پر از غـــم بوَد

در وطنش صلـــح چـــــرا کــــم بود

سید همایون شاه عالمی، 19 جولای 2013 م، کابل – افغانستان

تیر ملامت

 

طــــــــنین ناله ی من تا به آسمـان آمـــــد

کجـــــا اثر به دل ِ سنگ ناکـــسان آمـــــد

گلوشکسته شد از گفتنی که ظلم بس است

گــــــــــلایه دور تر از گوش ظالمـان آمد

ز هر سو نوحه برآمد که هی فــساد مکن

عمل نگــــــشت و ولی بر سر ِ زبان آمـد

گرفت ِ رشوة شده عــــــــادت پلید ِ کسان

به مــــــال ِ ملّـــــت ِ ما دزد پاســـبان آمد

چرا گم است ز تفـکیک ما حلال و حرام

چه شد که ملّــــــتی ناکام ِ امتحــــــان آمد

ز پهن ِ دفتر ِ مامور تا به مـــــیز ِ رئیس

صــــدای خفیه ی منحــــوس ِ خائنان آمد

ببین ترازوی ِ بقال زشت ِ گــــنده فروش

کـــــــــــنار ِ حلقه ی میزانش نا توان آمد

به نیم گوشت چوقصّاب کرده چَنِدر و پی

بخانه سه حصه اش دیدی؟ استخــوان آمد

به وقت داد و ستد کیسه را زند صــرّاف

اگر چه قصه ی انصــــــاف در میان آمد

کند به داخل ِ اخـــبار نان ِ سوخـــــته را

ببین که دزدیی خــبّازی هم عـــــیان آمـد

چرا که میر خطا بُد به جمع، جمـله خطا

ز هر سو تیرِ مـــــلامت به این و آن آمد

بپاس روزه خدا را چراســت؟ ظلم وستم

ببین که گفـته گفته مرا موی از زبان آمد

دهان اگرچه (همایون) ببندی دررمضان

بگـــــوی حق که ترا اجر بیکــــران آمد

 

سید همایون شاه عالمی، 6 اگست 2011 م، لارتن – ورجنیا، ایالات متحده امریکا

 

خیانت

 

از بی هنران هیچ گرهــــی نگـــــــشاید

از دسـت ِ خبــــیثان بجز از ظـــلم نیاید

آنکس که بدنیا بجز از حــــــرص نداند

جز بر کجی و کــــــجروشی ها نگراید

شو دســـتی برآر و کرمی کن به یتیمی

این عقـــــــــده بگفــــــتار به ولله نبرآید

چندیست که سودای تمدن بزبانهــــاست

در دیدن حــــــــلوا که شرینی نفـــــزاید

امروز که جاهل سر کرسی بخــــــرامد

جز ظلم بگــــوئید ز دســـــتش چه بیاید

لبتاپ به میزش شده از خـــاک پریشان

با موتر دولت به سرک فخـــــــر نماید

انترنتِ بیجـــــــــای فقط نصب به دفتر

جز بازیی شطــــرنج بدان صفحه نیاید

با چشمی فـــــراخی نگرد تا همه رفته

با حوصـــــله اسباب ز دفــــــتر برباید

دزدی بکـــــــند تیل از آن موتر دولت

شخصی بکند مـــــــــوتر ملت که نباید

تا ساعــــت دَه نیست کسی حاضر دفتر

تا ساعــــت دو نیست کس از در نبرآید

دست همــــــه یک بوده خیانت گذرانند

کس نیست درین ملک که خدمت بنماید

گل نیست دگـــر در چمن ِ این وطنِ ما

بلبل بجز انده که دســــــتان نســـــــراید

دل گشته سیاه از عمل هموطــــــــــنانم

خامــــوشی بلب راست بگویم که نشاید

نفرین به هر خائین و لعنت به خیــانت

یک مــــــــرد بیاید که خیــــانت بزداید

امروز اگر بیوه کند کینه عجب نیســت

وآن طفل یتیم بیش سرانگشت بخـــــاید

پول آمده و رفت امارات و قطــر بیش

با دولت خائین ز چه مردم بگـــــــراید

پول آمده و مـــــــردمی را ابله نموده

چون مادر بد جـنس، که فرزند بزاید

والله نگرانیم (همــــــایون) بوطـن باز

بین ظلم و ستم تا بکجا؟ کی بسر  آید

 سید همایون شاه عالمی، 17 نوامبر 2012 م،  جلال آباد – افغانستان